وقتی تمام خودم را مرور می کنم

آب نبات کودکی ام امانم نمی دهد

هرزگی سال های نبوده ام را

                                    پشت چشم های این شهر

به تماشا می گذارم

بلکه

رهگذری

              اگر که شاعر شد

                              غفلت چند سالگی ام  را

                                                         بلیسد و تف کند

                             تا شاید این خواب از سرم بپرد

**********************

شیطنتم که بالا گرفت

چشم هایت شعر گفت

و بودنت رنگ باخته تر از همیشه

                                  نقاشی ام کرد

ندانستی

خنده ات بخیه های زبانم را می گریاند؟

لابه لای شناسنامه نداشته ات

                             بازی می کنم با بره هایی که تازه واردترند

تو با آسمان نسبتی نداری

و

من آیا با تو...؟

می خواهی گم شوی در من؟

ای

مرا کنار دره ها هر روز پیدا می کنند

و تنم هر شب گر می گیرد از

شیطنتی که به جنگل انداخته ام

...

به مدرسه می برندم

تا بعدهای دور آدم شناس شوم.

 آنها كه نمي فهمند عذاب مي دهند و آن هايي كه مي فهمند عذاب مي كشند.

كــــلاس درد

مهم نيست رتبه‌ام چند است

مي‌خواهم

 مثل تمام كساني كه هر روز

در روزنامه‌ها متولد مي‌شوند

فاجعه بيافرينم

و سالگرد تولدم را به كسي ربط نمي‌دهم

ميخواهم

 چون دختر بچه‌اي چند ساله

                            هي جواب نگاه پس بدهم

و شيطنتم را جمع كنم در چند فحش تازه .

اين طور نگاهم نكن

مجبور هستم از پشت آينه‌هاي شكسته نگاهت را بمكم

ورسوا شدنم را بر آستانه كلاس بخوابانم

مي‌ترسي؟!

من هم تمام موهاي بدنم مورمور مي‌شود

و قلبم از جايش كنده

هنوز چشم‌هايم را نه شسته‌اي

كه خوب بالا آوردم

نقابي كه به دستم سپردي وحشي‌تر از سيب

چند لخته خون نوشت

حس زايش

چشمم را آبستن كرد

 تا به مستي‌ام ميخ بكوبد

نمراتم الف شده‌اند

در ته كلاسي كه درد سقط مي‌كرد.

سجده که کردم تمامی من در عبور لحظه هایی از کلاه گم شد.

 عنکبوت به تنیدن عادت داشت

من به شعر

ترا نمی دانم!؟

 ...................................................................

در شبی سرد

              چنان گرم شدیم

که هوا نیشخندی به زمین زد

و اندوه

بر شقیقه های شب

                    نطفه بست

جنازه پاکی ها

                  تشییع شد به دوش اتاق

کپک زد فریاد

                  در گوشواره های سکوت

تا به آیه هایی از رسوایی رسید

آغاز شد تسلیت

و دفن کرد حقیقت را

                         میان حفره های درد

آویزان شد شب از دار شهادت

و تگرگ شرم

 بر شیشه های ترک خورده جنون

                                 کاری نمی کرد.

مشكلات مانند دست‌اندازهاي جاده‌اند. كمي از سرعت‌تان كم مي‌كنند،اما از جاده صاف بعد از آن لذت خواهيد برد. زياد ‌روي دست‌اندازها توقف نكنيد. به حركت‌تان ادامه دهيد.

سايه‌ام باردار است

               و زمين خسيس

روزنامه‌ها در انتظار تازه‌ترين خبر

به چروك پيشاني‌ام

                    تمسخر را

                             مسّـكن مي‌كنم

 مجبور مي‌شوم آدامس بجوم

                                         و اتفاق...

از بدبيني شهر خدا هم خنده‌اش مي‌گيرد

                                        تا متولدَم كند

                                           در پچ پچ ديوارهاي كبود

...

و شماها

به مثلث عقده‌هايم ضلع مي‌دهيد

                                       و شيطان خطابم مي‌كنيد

تا چشمانم سكوت بشكند

                            و شک کند

                                     هزارو سیصدو چند بار

                                                               به سایه هایی که جنین سقط کردند.

استعدادهایم شکوفه می کنند

تا مرا شاعر بخوانند

غزل های عاشقانه را

               از کاج های نقاشی شده می آویزم

مهم می شوم در جیب های سوراخ

انگشتانم جیغ می کشند

                    تا پانتومیم احساسم را زیر نگیرند

فراموش می شوم وسط سال

سکوت لابه لای استعداد نشکفته ام می خندد

خودم را سفت در آغوش می گیرم

                              در خیره گی های خیابان

سیر می شوم از غزل

از واژه های سجع دار

کمسیون - قرص

                 معده ام را می ترکاند

دستپاچه

از خطوط ممتد

               تا اتفاق سر می خورم

استعدادهایم را قورت می دهم

دور از چشم

              نمایندگان کشف استعداد

           چیزی بگویم

دیوار پست مدرنیسم

                  نجوا می کند

بند کفش هایم را می بندم

 تا خوابم نبرد

 از اصطلاحات جدید هیچ نمی فهم

 جز شقیقه های مبهوت

قطار ذهنم مرا پرت می کند به آلبومی خالی

بی اختیار

     تک تک واژه ها را مشت می کنم

و می کوبم به صورت دیوار

 قطره قطره می چکد غزل

قیافه ی اتاق دیدنی تر است

مدیون وحشت می شوم

و ادعاهای بزگ پست مدرنم می کنند

...فالگیر به دستانم وصله های ناجور می چسباند

             سرفه های چرکی

               به هم می ریزند

سوژه می شوم تا صبح

وسعت دستانم را

قلقلکی پر می کند

 زل می زنم به پنجره های نیمه باز

                                  و ته مانده های سیگار

خمیازه اشک هایم را در میاورد

و خواب می بینم

جشنواره های بچگی ام را

بیکاری کابوس هایم را رنگی می کند

و سرگیجه همسایه ها را فلج

کت شلوار رسمی ام را

 به سینه ام می چسبانم

تا بلند بلند خنده را به صورتم تف  کنند

... زیر ذره بین

               ته مانده های شخصیتم را جمع می کنم

 سايه ات را از زير پاهاي خواب آلودم بردار

با شما هستم

چرا با گوش هايت بازي مي كني؟

چشمانت را در كدام كوچه جا گذاشتي؟

رو راست باش

             چند قرن از زمان را حفظي؟

...قصه ي مادر بزرگ

"همان يكي بود و يكي نبود"

دست بردار!

باز هم چرت تمام خواب هايم را

                             به هم زدي

مي خواهي بشناسند ترا ؟

با زبان مادريت حرف بزن

بي تعارف بگويمت

سايه ات را بردار

بوي گنديده اش تمام روزنامه هاي شهر را

                                                خاكستري كرد.

 ..................................................................................................

سبزم

نمي خواهم مثل كوير

مثل سايه هاي شهر

غريب و بيكس

                خودم را آرايش دهم

اين جا همه مرا مي شناسند

 و

    شايد

          ترا

چه قدر ضربان تنهايي هايم تند مي زند

انگشتانم براي شمارش اندوهايم 

                                  كم آورده اند

خسته ام

      خسته

        به اندازه چشم هاي متورم اين شهر

بگذاريد بخوابم

شايد

     زمان فرهنگ عطسه كند

و گم شوم ميان اين تمدن جديد

كجاي اين تمدن نشسته اي؟

...

گورستان خلوت است

امروز هيچ كبوتري پر نگشود

و قران خوانان اين شهر تابوت خواب ديدند

...

قرن

       قرن  

               21 است      

صبور باش

             مانند کلاغی که آمدن مهمان را سالهاست

                                                                آواز می خواند

کسی که نام مرا می ســرود در بـــــــاران

کسی که وسعت اندیشه اش بهاری بـود

غبــــــار آینــــه هــــــا را زدود در بـــــــــاران

مگر ز صافی مژگــان خویـش رد می کـــرد

کـــه قطره قطره مرا آزمــود در بــــــــــــاران

درون من چيزي به نام"تو" خدايي مي كند

 و تمامي مرا به گروگان مي گيرد

 آيه ها در سجده ها مقدس مي شوند

و سهم من

            قسم پيري را بر ديوارهاي نماز 

                                                  قنوت كردن است 

                                           *****

وقتي كه سجده كردم

                   تمامي من

در عبور لحظه هاي بي كلاه گم شد

و خطوط پيشانيم

لنگ لنگان به سجده هاي كور آبرو داد

بي تو بودن مرگ تدريجيست باور كن

لحظه ها در حيرتي گيجيست باور كن

من كه گفتم بي تو بودن را نمي فهمم

گونه هايم حالشان شرجيست باور كن